تفاوت گرامر امریکن و بریتیش: آیا واقعا در ساختار فرق دارند؟

برای بیشتر زبان‌آموزان، تفاوت گرامر امریکن و بریتیش فقط در لهجه (Accent) و انتخاب کلمات خلاصه می‌شود. آن‌ها فکر می‌کنند اگر به جای کلمه Flat از Apartment استفاده کنند و حرف R را غلیظ‌تر تلفظ کنند، به صورت کامل انگلیسی آمریکایی صحبت کرده‌اند. اما واقعیت این است که در زیر پوست این دو گویش جذاب، تفاوت‌های ساختاری و گرامری بسیار ظریف و بنیادینی وجود دارد.

نادیده گرفتن تفاوت ساختاری امریکن و بریتیش شاید در مکالمات روزمره مشکل بزرگی ایجاد نکند، اما زمانی که در حال نوشتن یک رایتینگ آکادمیک برای آزمون آیلتس یا تافل هستید، ترکیب کردن این دو ساختار می‌تواند به صورت خاموش باعث کاهش نمره شما در بخش گرامر شود. در این مقاله از مجله زبان، قصد داریم مقایسه گرامر British و American را به دور از بدیهیات و با تمرکز بر قوانین ساختاری بررسی کنیم.

حال کامل در برابر گذشته ساده: ماجرای قیدهای زمان

یکی از بزرگترین نقاط فرق گرامر انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی، نحوه برخورد آن‌ها با کارهایی است که در گذشته نزدیک انجام شده و اثر آن هنوز باقی است. برای درک این تفاوت، باید به قیدهای زمان مهمی مثل Already (قبلا)، Just (همین الان) و Yet (هنوز) دقت کنیم.

• در گرامر بریتانیایی (British Grammar): بریتانیایی‌ها به شدت قانون‌مدار هستند. آن‌ها معتقدند هر زمان که این قیدها در جمله حضور داشته باشند، حتما و حتما باید از گرامر حال کامل (Present Perfect) استفاده شود.

• در گرامر آمریکایی (American Grammar): آمریکایی‌ها عاشق ساده‌سازی هستند. در زبان انگلیسی آمریکایی، استفاده از گرامر گذشته ساده (Past Simple) به همراه این قیدها کاملا رایج، درست و پذیرفته شده است.

بیایید با چند مثال این تفاوت حال کامل در امریکن و بریتیش را مقایسه کنیم:

مثال با کلمه Just:

بریتانیایی: .I have just had lunch (من همین الان ناهار خورده‌ام.)

آمریکایی: .I just had lunch (من همین الان ناهار خوردم.)

مثال با کلمه Already:

بریتانیایی: .He has already left the office (او قبلا دفتر را ترک کرده است.)

آمریکایی: .He already left the office (او قبلا دفتر را ترک کرد.)

اسامی جمعی (Collective Nouns): یک گروه یا چند عضو؟

اسامی جمعی در گرامر بریتانیایی و آمریکایی یکی دیگر از چالش‌های جذاب ساختاری است. کلماتی مثل Team (تیم)، Family (خانواده)، Government (دولت)، Staff (کارکنان) و Police (پلیس)، کلماتی هستند که در ظاهر مفرد هستند اما به گروهی از افراد اشاره دارند. رفتار فعل با این کلمات در دو گویش متفاوت است.

• دیدگاه آمریکایی (نگاه یکپارچه): در گرامر امریکن، این کلمات به عنوان «یک کل واحد و مستقل» دیده می‌شوند. بنابراین، همیشه فعل آن‌ها مفرد است.

• دیدگاه بریتانیایی (نگاه تفکیکی): در گرامر بریتیش انعطاف بیشتری وجود دارد. اگر منظور گوینده، اعضای گروه به صورت تک‌تک باشد، فعل جمع می‌آید و اگر منظور کل سیستم باشد، فعل مفرد می‌آید (استفاده از فعل جمع در بریتانیا بسیار رایج‌تر است).

شکل دوم و سوم افعال: نبرد پسوند ed- با t- و کلمه Gotten

بسیاری از افعال در زبان انگلیسی، به خصوص افعالی که در گذشته بی‌قاعده (Irregular) محسوب می‌شوند، در این دو ساختار املای متفاوتی دارند.

پسوند ed در برابر پسوند t: در بریتانیا، تمایل زیادی به استفاده از پسوند t در پایان افعال گذشته وجود دارد. اما آمریکایی‌ها برای استانداردسازی زبان، بسیاری از این افعال را باقاعده کرده‌اند و به آن‌ها پسوند ed می‌دهند.

فرق burnt و burned

بریتیش: Burned یا Burnt (هر دو استفاده می‌شود، اما t رایج‌تر است).

امریکن: فقط Burned

نمونه‌های دیگر:

بریتیش: Learnt / Dreamt / Spelt

امریکن: Learned / Dreamed / Spelled

کاربرد gotten در انگلیسی آمریکایی: یکی از معروف‌ترین تفاوت‌ها، شکل سوم (Past Participle) فعل Get است. در انگلیس، شکل اول، دوم و سوم این فعل به صورت (Get – Got – Got) است. اما در آمریکا، شکل سوم آن تغییر کرده و به صورت (Get – Got – Gotten) استفاده می‌شود.

بنابراین جمله “من خیلی بهتر شده‌ام” در دو ساختار این‌گونه نوشته می‌شود:

بریتیش: .I have got much better

امریکن: .I have gotten much better

تفاوت در حروف اضافه (Prepositions): جزئیات تعیین‌کننده

در آزمون‌های سطح بالا، تسلط بر حروف اضافه (Prepositions) نشان‌دهنده دقت شماست. تفاوت حروف اضافه در امریکن و بریتیش شاید جزئی به نظر برسد، اما رعایت آن‌ها متن شما را بسیار بومی‌تر (Native-like) می‌کند.

برخی از رایج‌ترین تفاوت‌ها در حروف اضافه عبارتند از:

تعطیلات آخر هفته:

بریتانیایی: At the weekend

آمریکایی: On the weekend

عضویت در یک گروه یا تیم:

بریتانیایی: .He plays in a team

آمریکایی: .He plays on a team

صحبت کردن با کسی:

بریتانیایی: .I will talk to him

آمریکایی: .I will talk with him (استفاده از with در آمریکا برای مکالمات دوطرفه رایج‌تر است)

ثبت نام کردن در یک دوره (کلاس):

بریتانیایی: Enroll on a course

آمریکایی: Enroll in a course

ساختار افعال کمکی و وجه التزامی (Subjunctive Mood)

1. گرامر Shall در انگلیسی بریتانیایی: در زبان انگلیسی بریتانیایی، استفاده از فعل کمکی Shall برای پیشنهاد دادن یا پرسیدن نظر بسیار متداول است (مثال: ?Shall we go now). اما در ساختار آمریکایی، استفاده از Shall بسیار رسمی، قدیمی و تقریبا منسوخ شده است و آن‌ها ترجیح می‌دهند از Should یا ترکیب‌های دیگر استفاده کنند (مثال: ?Should we go now).
2. وجه التزامی (Subjunctive): وجه التزامی برای بیان درخواست، پیشنهاد یا اجبار استفاده می‌شود (بعد از افعالی مانند Insist, Suggest, Demand). در اینجا، آمریکایی‌ها ساختار رسمی‌تری دارند و فعل را به صورت کاملا ساده و ریشه (Base Form) می‌آورند، اما بریتانیایی‌ها تمایل دارند از Should استفاده کنند.

آمریکایی (ساده): .I strongly suggest that he study harder

بریتانیایی (با Should): .I strongly suggest that he should study harder

هشدار طلایی برای آزمون‌های آیلتس و تافل: خط قرمز Consistency

یکی از مهم‌ترین سوالاتی که ذهن زبان‌آموزان را درگیر می‌کند این است: آیا ترکیب امریکن و بریتیش در آیلتس غلط است؟ یا کدام گرامر برای تافل مناسب است؟

پاسخ کوتاه این است: در هر دو آزمون آیلتس (که ماهیت بریتانیایی دارد) و تافل (که ماهیت آمریکایی دارد)، استفاده از هر دو ساختار تفاوت امریکن و بریتیش در رایتینگ آیلتس و اسپیکینگ کاملا پذیرفته شده است و هیچ نمره منفی ندارد.

اما یک خط قرمز بزرگ وجود دارد: یکپارچگی (Consistency)!

نتیجه‌گیری

پرونده تفاوت گرامر امریکن و بریتیش بسیار گسترده‌تر از تلفظ متفاوت چند کلمه است. همان‌طور که بررسی کردیم، این دو گویش در برخورد با زمان‌ها (مانند حال کامل)، رفتار با اسامی جمعی (Team / Family)، انتخاب حروف اضافه و فرمول‌های افعال گذشته با یکدیگر تفاوت‌های ساختاری دارند.

بهترین رویکرد برای یک زبان‌آموز حرفه‌ای، آشنایی با هر دو ساختار برای تقویت درک مطلب (Listening & Reading) و انتخاب فقط یکی از آن‌ها برای صحبت کردن و نوشتن (Speaking & Writing) است.